SPÓŁDZIELNIA MUZYCZNA – INTERACTIONS

2026

In 2026, alongside the classic INTERACTIONS concerts, which have been a familiar part of Kraków’s cultural scene for many years, we are introducing INTERACTIONS 2.0. At the heart of both series is contemporary music accompanied by discussion. In the new format, however, instead of conversations with invited guests, we invite the audience itself to take part in the discussion.

The 2026 concert schedule is as follows:

6 February, 6:30 PM – Cricoteka – INTERACTIONS / OPERA RARA
29 March, 7:00 PM – Radio Kraków – INTERACTIONS
19 April, 5:00 PM – MOCAK – INTERACTIONS 2.0
21 May, 7:00 PM – Teatr KTO – INTERACTIONS 2.0
25 June, 7:00 PM – Cricoteka – INTERACTIONS / PLAYGROUND
30 August, 7:00 PM – Cricoteka – INTERACTIONS 2.0: “Let’s play together”
16 September, 7:00 PM – Cricoteka – INTERACTIONS
16 October, 7:00 PM – Cricoteka – INTERACTIONS
8 November, 8:30 PM – National Museum in Kraków, Sukiennice – INTERACTIONS x Sacrum Profanum
4 December, 7:00 PM – Cricoteka – INTERACTIONS 2.0

OPERA RARA / INTERACTIONS

6 February 2026 || 18:30
The Centre for the Documentation of the Art of Tadeusz Kantor Cricoteka in Krakow

Enno Poppe: IQ (2011/12)

Anna Zawisza – soprano
Ingrida Gapova – soprano
Maciej Straburzyński – baritone
Marta Wryk – alto/recitation

SPÓŁDZIELNIA MUZYCZNA CONTEMPORARY ENSEMBLE:

Barbara Mglej, Paulina Woś – violin
Aleksandra Demowska-Madejska – viola
Jakub Gucik – cello
Iga Murawska – double bass
Tomasz Sowa, Jakub Sztencel – clarinets
Krzysztof Guńka – saxophone
Marek Gumiela – French horn/Wagner tuba
Wojciech Kaszuba – trumpet
Aleksander Wnuk, Julianna Kamila Siedler Smuga – percussion instruments
Alena Budziňáková-Palus – accordion
Marta Dramowicz-Wojtacka – synthesiser
Aleksandra Płaczek – keyboard instruments/computer
Piotr Peszat – sound projection

Lilianna Krych – conductor

Fascinated by the chaos of sounds that surrounds us in everyday life, Enno Poppe made an intelligence test the central subject of his opera. IQ, unfolding in eight acts, continually begins again, like a test with no end. Order often arises from a fear of chaos—and this remains true today, when the human brain is so often compared to a computer. Librettist Marcel Beyer shows how, from the very moment of conception, human life is surrounded by the “noise” of measuring devices and the voices of researchers and test subjects alike. On stage, both the musicians and the audience become part of a closed testing system. The opera’s music balances between control and chance, technique and freedom. Ultimately, it raises the question of who has the authority to define norms and standards. The result is an extraordinary operatic laboratory.

INTERAKCJE

29 MARCA 2026 || 19:00
Studio Koncertowe Radia Kraków im. R. Bobrowskiej

Program:

Mikel Urquiza – Ars memoriae (2019-2021)

Nikolet Burzyńska – Vintage (2026) prawykonanie – zamówienie Polskiego Radia w ramach obchodów 100-lecia Polskiego Radia

Minas Borboudakis – Photonic constructions I (2006)

W rozmowie:
Nikolet Burzyńska i Ewa Szczecińska

Wykonawcy:

SPÓŁDZIELNIA MUZYCZNA CONTEMPORARY ENSEMBLE

W muzyce nowej konteksty, wokół których powstała kompozycja bywają równie istotne co sama materia dźwiękowa. Są nieodzowne, gdy mamy do czynienia z muzyką relacyjną, intertekstualną lub – najprościej ujmując – nieobojętną wobec zjawisk i doświadczeń pozamuzycznych. Najbliższy koncert cyklu INTERAKCJE Spółdzielni Muzycznej Contemporary Ensemble przedstawi ich całą paletę – usłyszymy kompozycje zanurzone w historii, w przeszłości antycznej i tej zaledwie 100-letniej, inspirowane fizyką i filozofią, a może także pobudzające do refleksji wokół muzycznej pamięci, skali bliskości tego co historycznie odległe, tradycyjne i nowe dla każdego z nas.

Ars memoriae, czyli sztuka pamięci, to starożytna dyscyplina, która starała się zrozumieć funkcjonowanie pamięci oraz rozwijała techniki pozwalające jak najlepiej z niej korzystać. Dla Mikela Urquizy przybrała strukturę rzymskiej domus, obejmującej: korytarz wejściowy (fauces I), basen (impluvium), dwie sypialnie (cubicula), perystyl (peristylium) oraz korytarz wyjściowy (fauces II). W korytarzach kompozytor umieścił wspomnienia przygaszonego światła i przeciągu powietrza; w basenie, który znajduje się pod gołym niebem, wspomnienie deszczu; w sypialniach — pamięć miłości i snu. Część miłosna u Urquziy jest szczególnie efektowna – osadzona na klarnetowym basso ostinato kolorowa mozaika z reminiscencjami Vivaldiego, kaskadami imitacji jak u Schnittkego i skojarzeniem z pewnym amerykańskim soulowym hitem, który wyłania się z klarnetowej partii. Konstrukcja niemal jak w popularnym mash-upie. Ale to z pewnością nie wszystkie niespodzianki i w zależności od indywidualnej ars memoriae każdy z nas znajdzie w tym fragmencie coś jeszcze. Perystyl z kolei to dalsze niepohamowane nagromadzenie kontekstów – w tle odyny o ravelowskich głosach, śpiew kukułki, utrwalany na przestrzeni wieków w podobny sposób, metafora miłosnych cierni w postaci antycznej rzeźby Spinario i odwołanie do słynnej poetyckiej róży, która „jest różą jest różą” Gertrudy Stein.

W twórczości Minasa Borboudakisa splatają się ze sobą miłość do antycznej Grecji, rozważania filozoficzne i zgłębiane zagadnień fizyki czy kosmologii, dając doświadczenie intelektualnych, rytmicznie osadzonych kompozycji. O Photonic constructions sam Borboudakis pisze: „Dla nas, Greków, światło jest obszarem tajemnicy i duchowych poszukiwań. W przeciwieństwie do kultury zachodniej, która przez wieki znacznie bardziej fascynowała się ciemnością, poszukiwanie prawdy o świetle rozpoczęło się już u starożytnych filozofów greckich i osiągnęło swój symboliczny punkt kulminacyjny w rytuałach Greckiego Kościoła Prawosławnego. Światło odgrywa również centralną rolę we współczesnej fizyce i metafizyce. Dla mnie jako człowieka wierzącego (a nie osoby religijnej) światło wydaje się pełnić także boską funkcję w naszym życiu i codzienności. Ale co sprawia, że światło jest odpowiedzialne za historię wszechświata po początku czasu? Odpowiedź tkwi w dwoistej naturze jego cząstek, tak zwanych fotonów, które mają przywilej przejawiania się zarówno jako materia, jak i jako fala. W ten sposób informacja dociera do nas z głębi wszechświata. Lecz czy wędrówka światła w przestrzeni jest zarazem samym czasem? Czy czas zatrzymuje się dla fotonu pędzącego przez wszechświat z prędkością 300 000 km/s? Czy same fotony są — jeśli można tak powiedzieć — żywymi nośnikami materii (jako cząstki) i ducha (jako fale elektromagnetyczne)? Czy foton, ze swoją prędkością, jest rzeczywiście najwyższą zasadą, a zarazem granicą wszystkiego? Krótko mówiąc: czy światło jest samym Bogiem?

Twórczość Nikolet Burzyńskiej ma w sobie coś baśniowego, zarówno w znaczeniu nastrojowym, jak i narratywnym. W jej dotychczasowej muzyce słychać zafascynowanie linearnością melodyczną, a także wrażliwość na brzmienia archaizujące, ale i sonorystyczne. Najnowsza kompozycja Vintage zrodziła się – jak pisze Burzyńska – „z rozmyślań nad znaczeniem radia w kulturze i fenomenem fal elektromagnetycznych jako medium transmisji radiowej. Warstwa dźwiękowa nawiązuje do specyfiki dawnych transmisji, m.in. niestabilności sygnału, odgłosów przestrajania pasma, epoki początków radia – świata, który już nie powróci, a który pozostawił po sobie charakterystyczną estetykę brzmieniową i emocjonalną. Elementy te tworzą brzmieniowy ślad epoki, w której dźwięk był zawsze nieco oddalony, filtrowany przez technologię. Utwór czerpie inspiracje ze skojarzenia sygnału radiowego – modulacji fal elektromagnetycznych z ondulacjami dźwięku i wibratem, gdzie ondulacje nawiązują do dźwięku starego radia, kiedy szuka się programów, a wibrato jest wyrazem ludzkiej ekspresji. Pomiędzy ondulatem a bliską mu wibracją zaciera się granica między fizyką zjawiska a uczuciem. Przynosi to na myśl pytanie – jakby to było, gdyby prąd odczuwał ludzkie emocje. W utworze fale elektromagnetyczne stają się niewidzialnymi mediatorami między nadawcą a odbiorcą, między przeszłością a teraźniejszością. Narracja muzyczna zmienia perspektywy – między «punktem widzenia» samej fali elektromagnetycznej, abstrakcyjnej i bezosobowej, a perspektywą człowieka. Podczas pisania towarzyszył mi pewien obraz: sygnał płynie na fali radiowej, niesiony przez drgające pole elektromagnetyczne, co pewien czas fala, jakby przestrajana w starym radioodbiorniku, trafia do świadomości człowieka przetwarzającej refleksje nad radiem i minionymi epokami muzycznymi, zniekształconymi przez pamięć, emocje i subiektywne doświadczanie czasu. Utwór staje się zapisem dialogu między technologią a człowiekiem, między fizyką a pamięcią, między sygnałem a uczuciem”.

Utwór Vintage powstał dla Spółdzielni Muzycznej Contemporary Ensemble jako zamówienie Polskiego Radia w ramach obchodów 100-lecia Polskiego Radia.

INTERACTIONS 2.0

19 April 2026 || 17:00
Museum of Contemporary Art in Kraków (MOCAK)

Program:
Wojtek Blecharz – Field 7. Delta (2021)

Performers:
SPÓŁDZIELNIA MUZYCZNA CONTEMPORARY ENSEMBLE

Małgorzata Mikulska – flute
Tomasz Sowa – clarinets
Aleksandra Krzak – basson
Krzysztof Guńka – saxophone
Michał Bylica – trumpet
Barbara Mglej – violin
Paulina Woś – violin
Jakub Gucik – cello
Aleksander Wnuk – percussion
Aleksandra Płaczek – keyboards

Field 7. Delta composed for Spółdzielnia Muzyczna Contemporary Ensemble is a continuation of developing a new type of a concert format, focusing on spatialized sound, increased role of controlled improvisation and most importantly allowing the audience to move freely between the musicians and create more personal perspective on listening.
This “neo-ambient” music offers the listener more intimate and embodied experience of sound, during the performance the musicians offer several “sound treatments” to the audience. A field, a territory, a path become the main points of reference for the musical dramaturgy: the ensemble is creating ever changing “sound field”, with various constellations and immersive sound trajectories. Field 7. Delta is a 1-hour concert-installation composed for 10 performers: flute, clarinet, saxophone, bassoon, trumpet, violin, viola, cello, percussion, Rhodes+synthesizer. The piece must be performer in an open space without division between the musicians and the audience, mats and pillows on the floor should be provided and chairs around the performance area. Delta brain waves occur in deep dreamless sleep, higher states of consciousness, they support healing.

INTERACTIONS 2.0

21 May 2026 || 19:00
KTO Theatre

Programme:
Yue Song – Big Data (2025)*
Barbara Zach – Conocybe filaris (2025)**
Żaneta Rydzewska – eco stories (2025)**

Discussion with:
Żaneta Rydzewska and Barbara Zach

Performers:
SPÓŁDZIELNIA MUZYCZNA CONTEMPORARY ENSEMBLE

Małgorzata Mikulska – flutes
Tomasz Sowa – clarinets
Krzysztof Guńka – saxophone
Paulina Woś – violin
Barbara Mglej – viola
Jakub Gucik – cello
Aleksander Wnuk – percussion
Aleksandra Płaczek – piano
Żaneta Rydzewska – electronics
Barbara Zach – electronics

* Polish premiere. Commissioned by Spółdzielnia Muzyczna.
** Polish premiere. Commissioned by the Adam Mickiewicz Institute.

Presented for the first time in Poland, the programme offers three distinct perspectives on the human condition in the contemporary world — from experiencing reality in the digital age, through hidden mechanisms of violence, to relationships with nature and ecological concerns. Combining instrumental music, electronics, and multimedia elements, the programme creates a multidimensional narrative about sensitivity, perception, and contemporary experience.

INTERACTIONS / PLAYGROUND

25 June 2026 || 19:00
The Centre for the Documentation of the Art of Tadeusz Kantor Cricoteka in Krakow

Programme:
Raimonda Žiūkaitė – Firma
Justyna Tobera – tryb: niewidoczny
Jorge Villoslada – re_turn

In conversation:
Raimonda Žiūkaitė, Justyna Tobera, Jorge Villoslada

Performers:
Spółdzielnia Muzyczna Contemporary Ensemble:
Małgorzata Mikulska – flute
Tomasz Sowa – clarinets
Krzysztof Guńka – saxophones
Paulina Woś – violin
Barbara Mglej – viola
Jakub Gucik – cello
Aleksander Wnuk – percussion
Aleksandra Płaczek – piano/keyboard
Piotr Peszat – electronics

We invite you to a special concert from the INTERACTIONS/PLAYGROUND series, featuring three world premieres by emerging composers from different European countries, finalists of this year’s “Playground: Call for Cooperations” program. The work of one of Poland’s most distinguished film directors served as the starting point for all three compositions, yet each composer engages in a unique dialogue with his films.

In Firma, Raimonda Žiūkaitė draws on degraded and transformed fragments of soundtracks from films by Andrzej Wajda, creating a narrative about memory, power, and the disintegration of language. In tryb: niewidoczny, Justyna Tobera references Wajda’s film Kanał, uncovering within it a metaphor for disorientation, fear, and wandering between past and present. Meanwhile, in re_turn, Jorge Villoslada explores memory and the impossibility of return, constructing a musical world based on repetition, looping structures, and glitches that evoke a damaged recording of recollections.

The concert offers an opportunity to revisit Andrzej Wajda’s artistic legacy through the lens of contemporary music and new artistic languages. It also serves as the culmination of the PLAYGROUND program, which supports the development of emerging composers through direct collaboration with Spółdzielnia Muzyczna Contemporary Ensemble. Following the performance, the audience will be invited to take part in a discussion with the composers, gaining insight into the creative processes behind the works and their connections to the cinematic world of Andrzej Wajda.

***

The Spółdzielnia Muzyczna: Interactions concert series is being organised as part of the project “Post scriptum – cykl moderowanych koncertów XX i XXI wieku”. Co-funded by the Ministry of Culture and National Heritage of the Republic of Poland, drawn from the Culture Promotion Fund – a state-funded special-purpose fund – as part of the “Muzyka” programme implemented by the National Institute of Music and Dance.

The concerts on 29 March 2026 and 25 June 2026 are co-funded by the City of Kraków as part of the project “Całoroczna działalność prowadzona stacjonarnie – Stała działalność Spółdzielni Muzycznej”

The concerts on 19 April 2026 and 21 May 2026 are co-funded by the City of Kraków as part of the project “Spółdzielnia Muzyczna Contemporary Ensemble – Społeczna Instytucja Kultury”

With friendly suport Ernst von Siemens Musikstiftung.

Forms and Downloads | Ernst von Siemens Musikstiftung

Archiwum wydarzeń 2025:

INTERAKCJE #1

22 LUTEGO 2025 || 19:00

Muzeum Narodowe Kraków Gmach Główny

Repertuar:
Piotr Peszat – Untitled folder #4
Piotr Peszat – Real life proof
Daniel Glaus – «співай проти ночі, яка заступає» (Sing against the breaking night) – na głos żeński i zespół

Wykonawcy:
Christina Daletska – mezzosopran
Spółdzielnia Muzyczna Contemporary Ensemble

W rozmowie:
Daniel Glaus – kompozytor, Christina Daletska – mezzosopran

Nowoczesność w sztuce mierzy się rzeczywistością i przekracza granice. Kiedyś podglądana przez nas zza „żelaznej kurtyny”, dająca się określić w kierunkach i prądach danych ośrodków, dziś opowiadana jest wielogłosem, często wielojęzycznym, i nie widzi barier. Pierwsza INTERAKCJA zaproponowana przez Spółdzielnię Muzyczną w tym roku nawiązuje do wystawy „Transformacje. Nowoczesność w III RP”, a zwłaszcza do tej części ekspozycji określonej przez kuratorów jako „Wielogłos”.

Przedstawicielem młodej generacji kompozytorów jest urodzony w 1990 r. Piotr Peszat. Jego muzyka to nie odizolowana od społeczeństwa „świątynia sztuki”, a twórczość zaangażowana, wchodząca odważnie w starcie z rzeczywistością. W Real Life Proof kompozytor mierzy się z wieloma nurtującymi go tematami dotyczącymi m.in. wykonawstwa muzycznego, polskich realiów politycznych, narodowości, czy religijności, wplatając w to wycinki niegdysiejszego popowego hitu. Untitled Folder #4 jest nie mniej złożonym konceptem, w którym Peszat śmiało sięga do tych czeluści internetu, w których odnajdziemy Ali G i Donalda Trumpa, by z pozornego banału zdjąć papierek i odnaleźć tam znacznie poważniejsze refleksje.

W drugiej części koncertu przeniesiemy się w zupełnie inne obszary dźwiękowo-tematyczne. Daniela Glausa, szwajcarskiego kompozytora, do napisania utworu «співай проти ночі, яка заступає» (Sing against the breaking night) zainspirowała twórczość ukraińskich poetów, takich jak Taras Szewczenko, Łesia Ukrainka, Selma Meerbaum-Eisinger, Paul Celan, Tania Malarczuk i Serhij Żadan. Szczególne wrażenie wywarła na nim przejawiająca się w tej poezji niezachwiana nadzieja i pewność – mimo wszelkich represji i zniszczeń dokonywanych przez rosyjską armię – prowadząca do ogromnej woli wytrwania. Wybrane wiersze z tomu Skrypnykówka autorstwa Serhija Żadana stanowią podstawę kompozycji. W tle kompozytor zestawił kolaż z fragmentów tekstów wyżej wymienionych autorów oraz nazwisk artystów zabitych w czasie wojny. Daniel Glaus dedykuje swoje dzieło wszystkim ofiarom rosyjskiej wojny w Ukrainie. Utwór został zamówiony z okazji 10th Odessa International Literature Festival. Partię solową wykona znakomita ukraińska śpiewaczka Christina Daletska.
[Emilia Stefańska]

Koncert towarzyszy wystawie „TRANSFORMACJE. Nowoczesność w III RP” i jest organizowany przez Muzeum Narodowe w Krakowie we współpracy z 10th Odessa International Literature Festival.

INTERAKCJE #2

14 MARCA 2025 || 19:00

Ośrodek Dokumentacji Sztuki Tadeusza Kantora Cricoteka

Repertuar:
Adrianna Kubica-Cypek – Sacred Noise
Eneko Lacalle Berasategi – Fremdsprache
Eloain Lovis Hübner – New Piece
Paweł Malinowski – [title unknown]

Wykonawcy:
Spółdzielnia Muzyczna Contemporary Ensemble

W tegorocznej edycji PLAYGROUND: call for collaborations chcemy podkreślić wagę współpracy w procesie tworzenia. Spodziewamy się, że może nas ona zaprowadzić poza notację, poza dźwiękowość, a nawet poza standardowe metody komunikacji.

W swoim utworze Eneko Lacalle Berasategi kontynuuje poszukiwania w zakresie języka i muzyki. Postanawia stworzyć nowy język, dostosowując go do możliwości i potrzeb członków zespołu, spleść jakości słowne i dźwiękowe. „Akordy i multifony mogłyby stać się samogłoskami otoczonymi zaakcentowanymi spółgłoskami, a wszystkie te muzyczne fonemy mogłyby zostać przełożone na słowa i zdania o różnych czasowych strukturach, tak aby muzycy mogli mówić w języku, który wyłania się bezpośrednio z tego konkretnego świata dźwiękowego”.
Kluczowym elementem determinującym twórczość Eloain Lovis Hübnera jest intensywna eksploracja instrumentów, preparacji, obiektów dźwiękowych oraz analogowej technologii audio. Skutkuje to uzyskaniem coraz bardziej specyficznych, niekonwencjonalnych rezultatów dźwiękowych, które osiągają granice notacji. „Moim celem podczas udziału w PLAYGROUND jest znalezienie wspólnie z członkami zespołu sposobów na przeniesienie charakterystycznych, mikroskopijnie subtelnych jakości dźwiękowych, które mnie fascynują, w kontekst polifonicznej, formalnie dopracowanej kompozycji zespołowej, możliwej do wykonania na żywo i atrakcyjnej performatywnie”.
Termin Sacred noise – jednocześnie tytuł utworu Adrianny Kubicy-Cypek – „oryginalnie odnosi się do naturalnych zjawisk, lecz znaczenie rozciąga się do tzw. social nosie (zdarzeń dźwiękowych industrialnego soundscape’u). Pochodzi z publikacji The Soundscape autorstwa R. M. Schafera. Oznacza dźwięk, który może być uznany za niepożądany, lecz nie spotyka się z potępieniem ze strony społeczeństwa. Tego typu »zdarzenia« obecne w moim soundscapie posłużą jako materiał dźwiękowy kompozycji poprzez transkrypcję (mniej lub bardziej swobodną) dokonanych przeze mnie nagrań kopenhaskiego soundscape’u”.
Związki z innym miastem – Krakowem – znalazły swój oddźwięk w [tytule nieznanym] Pawła Malinowskiego. „Moja praca nad tym utworem rozpoczęła się od nagrania krótkiej piosenki. Grając na pianinie i śpiewając, myślałam o delikatnych, niemal magicznych przedmiotach, często niezauważalnych dla innych, a jednak zachowujących osobiste, emocjonalne znaczenie. Blisko mojego mieszkania w Krakowie znajduje się duży kompleks biurowy wzniesiony w latach 60., podobny do niemal każdego budynku z tamtego okresu. Jedną z jego ścian pokrywa 1 600 000 kolorowych ceramicznych płytek, które tworzą abstrakcyjną mozaikę. W pewnym momencie odkryłem, że artystka, Celina Styrylska-Taranczewska, została niemal całkowicie zapomniana. W latach 90. planowano wyburzenie budynku — historia ludzi, którzy ocalili go przed zniszczeniem, stała się opowieścią o tworzeniu małych społeczności”.
[Emilia Stefańska]

***
Współorganizatorem koncertu jest Ośrodek Dokumentacji Sztuki Tadeusza Kantora CRICOTEKA.
Dofinansowano ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego pochodzących z Funduszu Promocji Kultury, w ramach programu „Edukacja artystyczna”.

INTERAKCJE #3

3 KWIETNIA 2025 || 19:00

Radio Kraków, studio koncertowe im. Romany Bobrowskiej

Repertuar:
Frederic Rzewski – Coming Together, Attica
James Tenney – Harmonium #7

Wykonawcy:
SPÓŁDZIELNIA MUZYCZNA CONTEMPORARY ENSEMBLE

W rozmowie:
Michał Mendyk

Połączenie w parę pojęć minimalizm i muzyka amerykańska jest odruchem jak najbardziej uprawnionym. Nurt minimal music wiódł prym w twórczości kompozytorów działających w Stanach Zjednoczonych od lat 60. XX w., a jego duch wciąż unosi się nad muzyką nową. Nad twórczością Jamesa Tenney’a oraz Frederica Rzewskiego również, choć w obu tych przypadkach jednowymiarowa klasyfikacja stanowi znaczne uproszczenie.

Nazwisko Jamesa Tenney’a nie jest być może jednym z pierwszych, które przychodzi na myśl gdyby wymieniać czołowych przedstawicieli muzyki amerykańskiej, ale niech to nie będzie zwodnicze. Jego muzyka bez wątpienia jest warta uwagi – Tenney prezentuje redukcyjne podejście do materii muzycznej, przy czym jednocześnie daje świadectwo zauroczenia fizycznością dźwięku i zgłębiania zagadnienia percepcji. Mikrointerwalikę zaprzęgniętą w algorytmy wykorzystuje z wnikliwością i wrażliwością, dając kojącą i wyważoną całość, czego przykładem jest m.in. cykl Harmonium, pisany od lat 70. Ostatni utwór z tej serii – Harmonium #7 powstał po dłuższej przerwie w roku 2000.

Twórczość Frederica Rzewskiego cechuje się wyjątkową odrębnością w panoramie muzyki amerykańskiej. Jest zaangażowana, zrodzona z buntu, odnosząca się niejednokrotnie do sytuacji społeczno-politycznych. Dla powstania utworów Coming Together i Attica impulsem stało się niechlubne wydarzenie z 1971 – stłamszone przez władze powstanie więźniów, niegodzących się na przemoc i warunki panujące w stanowym więzieniu Attica w stanie Nowy Jork. 40 zabitych, zarówno osadzonych jak i pracowników zakładu, to nie finał tego kilkudniowego zajścia. Osadzeni traktowani byli bestialsko także później i dochodzili swoich praw przez wiele lat. Wykorzystany przez Rzewskiego tekst listu jednego ze skazanych – Sama Melville’a, miejscami podniosły, miejscami niepokojący, w połączeniu z uporczywą, nieustępliwą muzyką tworzy dramatyczną i wstrząsającą narrację.
[Emilia Stefańska]

INTERAKCJE #4

15 MAJA 2025 || 19:00

Ośrodek Dokumentacji Sztuki Tadeusza Kantora Cricoteka

Repertuar:
Aleksandra Słyż – Healing
Marc Sinan – Befreiung (fragmenty)
Michał Janocha – Free surface
Zygmunt Krauze – Elegia 2022

Wykonawcy:
SPÓŁDZIELNIA MUZYCZNA CONTEMPORARY ENSEMBLE

Program majowych INTERAKCJI rozciągnie się pomiędzy dwoma muzycznymi biegunami. Jeden odpowiada muzyce zaangażowanej, zrodzonej z reakcji na rzeczywistość wojenną. Drugi reprezentować będą utwory, w których materia muzyczna rodzi się przede wszystkim ze zgłębiania fizyczności dźwięku.
„Jestem głęboko zafascynowana procesami związanymi z doznaniami cielesnymi, jakie wywołuje dźwięk i jego ruch. Od zawsze postrzegałam dźwięk jako zjawisko fizyczne – podróżujące jako fale energii, jako wibracje, które możemy dosłownie poczuć i fizycznie doświadczyć” – pisze Aleksandra Słyż w odniesieniu do utworów zamieszczonych na płycie A Vibrant Touch. Otwiera ją utwór Healing, którego tytuł (ang. „leczenie”, „uzdrawianie”) nakierowuje na dźwiękowość budowaną jako materię kojącą, splatającą brzmienia akustyczne i syntetyczne w zgodną, pełną spokoju i wyważenia całość.
Pokrewnie obszary zdaje się eksplorować w swojej nowej kompozycji Michał Janocha. Utwór Free Surface opatruje kompozytor dopiskiem „Impuls. Oddziaływania. Równowaga”. Inspiracją są tu właściwości fizyczne cieczy – jej napięcie, sprężystość, oddziaływania cząsteczek, ciśnienie czy przybieranie form, kształtów.
Marc Sinan, kompozytor o korzeniach niemiecko-turecko-ormiańskich w swojej pracy niejednokrotnie podejmuje tematykę wojenną czy społeczno-polityczną. Bliskie są mu także postawy postmigracyjna i transkulturowa. Swoim najnowszym projektem – Befreiung (niem. „wyzwolenie”), „europejskim oratorium pokoju”, przeznaczonym na międzynarodową orkiestrę, solistów, chóry i śpiewaków-amatorów, Sinan upamiętnia 80. rocznicę zakończenia II wojny światowej. Warstwa tekstowa utworu bazuje na wspomnieniach osób, ocalałych z wojennego pogromu. Kompozytor przywołuje m. in. poruszające historie z życia Sary Weinstein czy Genowefy Nóżkowskiej. Dwie części oratorium, zatytułowane imionami swoich bohaterek, zostały skomponowane dla Spółdzielni Muzycznej Contemporary Ensemble.
W Elegii Zygmunta Krauzego rezonuje inna wojna – ta, tocząca się na Ukrainie. Kompozytor przywołuje spisaną przez Oskara Kolberga na Rusi Czerwonej ludową pieśń i zestawia ją, pobrzmiewającą echem tęsknoty, jednogłosowo samotną, z dramatycznymi, gniewnymi odcinkami utworu. „Po okresie eksperymentów i formalno-technicznych poszukiwań przychodzi moment, w którym trzeba zdecydować, czy chce się być kompozytorem, który mówi to, co naprawdę chce powiedzieć, czy też chce pisać tylko nuty, które mają zadowolić słuchacza. Taka decyzja wymaga dojrzałości, odwagi i siły” – wyjaśnia Krauze.
[Emilia Stefańska]

Współorganizatorem koncertu jest Ośrodek Dokumentacji Sztuki Tadeusza Kantora Cricoteka

INTERAKCJE #5

12 CZERWCA 2025 || 20:00

Klub Alchemia

Repertuar:
Anthony Braxton – Piece no. 136
Alex Paxton – Spit Crystal Yeast-rack, Dripping (à l’orange)

Wykonawcy:
SPÓŁDZIELNIA MUZYCZNA CONTEMPORARY ENSEMBLE

W rozmowie:
Paulina Owczarek, Mery Zimny

Kolejne INTERAKCJE 12 czerwca pod wieloma względami będą inne niż zazwyczaj. Po pierwsze nie zobaczymy się w gościnnych progach jednego z krakowskich teatrów, czy muzeów ale zejdziemy pod ziemię, dosłownie i w przenośni, gdyż koncert odbędzie się w krakowskim klubie Alchemia, kojarzonym raczej z muzyką jazzową, improwizowaną i szeroko pojętą ambitną muzyką rozrywkową, niż z “klasyczną muzyką” poważną, z jaką przede wszystkim utożsamiana jest Spółdzielnia Muzyczna.

Taki wybór miejsca kolejnych INTERAKCJI nie jest przypadkowy – w ich programie znajdą się utwory kompozytorów, których trudno sklasyfikować jako twórców jednego konkretnego rodzaju muzyki. Obydwaj, Alex Paxton i Anthony Braxton, poza tym że są kompozytorami, są również instrumentalistami i improwizatorami pełnymi garściami czerpiącymi ze wszystkiego, co nosi znamiona muzyki albo szerzej – sztuki dźwięku. Alex Paxton to brytyjski puzonista jazzowy i improwizator oraz klasycznie wyedukowany kompozytor, którego muzyka jest pełna nawiązań zupełnie do wszystkiego i równie kolorowa co on sam, jednocześnie pozostając estetycznie spójną, miłą dla ucha, często trudną do zagrania, ale przynoszącą ogromną satysfakcję słuchaczom i wykonawcom. Paxton poza tym że gra na puzonie, improwizuje i komponuje muzykę, tworzy również wielowymiarowe kolaże będące projekcją jego nieposkromionej wprost wyobraźni.

Anthony Braxton starszy od Paxtona o 45 lat to legenda muzyki jazzowej, free jazzowej, improwizowanej swobodnie, konceptualnej, awangardowej, zapisanej w nutach, zapisanej graficznie i w ogóle nie zapisanej. Jest tak samo poważany w środowisku związanym z AACM, jak i wśród bywalców darmstackich kursów muzyki nowej. Na pytanie jaką muzykę tworzy, zwykł odpowiadać, że jest to muzyka kreatywna; na pytanie jak należy odczytywać zapis jego utworów, odpowiada z kolei, że sam jeszcze do tego nie doszedł, przy czym takie podejście nie przeszkadza mu tworzyć olbrzymich rozbudowanych dzieł orkiestrowych i oper. Gra na instrumentach, które w środowisku jazzowym po angielsku zwykło się określać mianem “reeds”, co jest być może lepszym określeniem niż “dęte drewniane”, kojarzące się z muzyką klasyczną, a w muzyce klasycznej ze świecą szukać kogoś, kto z ogromnym przekonaniem i niemniej imponującym rezultatem gra na saksofonach wszystkich rozmiarów, klarnetach od es do kontrabasoego, fletach i instrumentach etnicznych oraz biegle porusza się w środowiskach softwarowych, takich jak super collider, na dodatek podobno świetnie gra w szachy.

Podczas INTERAKCJI 12 czerwca usłyszymy dwa utwory: Composition 136 Anthony’ego Braxtona na zespół instrumentalny o otwartej obsadzie –utwór oparty na melodiach i strukturach do swobodnej interpretacji, których następstwo czasowe jest sugerowane poprzez użycie oznaczeń poszczególnych segmentów w postaci kolejnych liter alfabetu oraz Spit Crystal Yeast-rack, dripping in Orange
Alexa Paxtona, który można określić mianem swego rodzaju dźwiękowej orgiij, opartej na muzyce charakterystycznej dla Wielkiej Brytanii (nawiązanie jakby do Holsta, brytyjskiej muzyki tradycyjnej i muzyki popularnej). Pomiędzy utworami o różnicach pomiędzy tym co zapisane, niezapisane, dorozumiane i wyimprowizowane porozmawiają Mery Zimny i Paulina Owczarek i Jakub Gucik.

Partner wydarzenia – klub Alchemia

INTERAKCJE #6

17 WRZEŚNIA 2025 || 19:00

Ośrodek Dokumentacji Sztuki Tadeusza Kantora Cricoteka

Repertuar:
Anna Sowa – Nach dem Foto feiern wir weiter! (2023)
Rafał Ryterski – Disco Bloodbath (Got to be real) (2018)
Alex Vaughan – Idol Factory (2022)

Wykonawcy:
SPÓŁDZIELNIA MUZYCZNA CONTEMPORARY ENSEMBLE

Rzeczywistość – wirtualność, autentyczność – iluzja, szczerość – ukrywanie. Wartościowanie przychodzi mimowolnie, podpowiadając, którą z opcji zakreślić. Ale gdy weźmiemy konkretne przykłady, takie jak choćby rodzinny, uroczysty obiad czy ekspresja tożsamości osób nieheteronormatywnych – oczywistości się rozmywają.

Anna Sowa (ur. 1987) to artystka eksperymentalna, której bliska jest eksploracja muzyki elektronicznej i dziedzin sztuk performatywnych. Interesuje się połączeniem tańca, ruchu, gestu i teatralności w odniesieniu do muzyki elektronicznej i instrumentalnej. W Nach dem Foto feiern wir weiter!, które jest kolejnym ogniwem po Z rodziną najlepiej wychodzi się na zdjęciu/Auf Fotos sieht die Familie am besten aus, kompozytorka sięga po temat relacji rodzinnych, ukazanych w sposób stereotypowy. Czy gra między członkami rodziny to znana nam konieczność, może czasami powierzchownie bezpieczna droga, z której nie warto zbaczać kosztem spokoju, a może gorzka przestroga?

Disco Bloodbath (Got to be real) jest bogatym kolażem muzycznym kompozytora, aktywisty i artysty interdyscyplinarnego, lubującego się w zestawianiu różnych gatunków. Sam kompozytor – Rafał Ryterski (ur. 1992) – określa tę praktykę jako genrebending. Disco Bloodbath jest utworem inspirowanym dwoma różnymi zjawiskami: kulturą ballroomową, świetnie ukazaną m.in. w dokumencie Paris is burning (który świat należy uznać za autentyczny? Ten, który jest powodem ucieczki i niezrozumienia, czy ten ukryty, pełen zauroczeń i kreacji dających wyswobodzenie?) oraz rzeczywistością wirtualną gier komputerowych. To, co łączy oba tak odmienne środowiska to wolność tożsamości, szczególnie w odniesieniu do płci. Dla środowisk drag queens i osób LGBTQ+ płeć jest czymś elastycznym, niejednoznacznym. Z kolei w świecie gier nie ma ona znaczenia – liczą się tylko kompetencje dobrego gracza.

Idol Factory jest jednym z sześciu utworów powstałych w ramach pierwszej odsłony naszego projektu PLAYGROUND: call for collaborations w 2022 r. do którego Spółdzielnia Muzyczna z przyjemnością wraca. Tematy pragnień, życiowej motywacji i siły napędzającej do działania – to główne myśli jakie towarzyszyły australijskiemu kompozytorowi Alexowi Vaughanowi (ur. 1987) podczas pracy nad utworem. Kanwę dla rozmyślań stanowiły także lektury Institutio religionis christianae Kalwina i biblijnej księgi Koheleta, oraz – co w kontekście tych refleksji może wydawać się nieco zaskakujące – potrzeba świetnej zabawy i zdjęcia ciężaru z muzyki współczesnej, odbieranej niejednokrotnie jako zbyt poważnej i pretensjonalnej.

Współorganizator wydarzenia – Ośrodek Dokumentacji Sztuki Tadeusza Kantora CRICOTEKA w Krakowie

📢 Projekt finansowany przez Unię Europejską w ramach Krajowego Planu Odbudowy
Sfinansowane przez Unię Europejską NextGenerationEU
#KPOdlakultury #KPO

INTERAKCJE #7

11 PAŹDZIERNIKA 2025 || 19:00

Ośrodek Dokumentacji Sztuki Tadeusza Kantora Cricoteka

Repertuar:
Zygmunt Krauze (1938) – Listen and Think (premiera polska)
Monika Szpyrka (1993) – self-(un)winding (2021)
Krzysztof Penderecki – Zwei frühe Lieder (1955–60)
Juan Allende-Blin (1928) – Zwei Lieder aus: Fünf jiddische Lieder aus dem Ghetto (1979)
Eres Holz (1977) – Waisengarten (premiera polska)
Karol Szymanowski – Maski op. 34 – reinstrumentacja: Paweł Malinowski (premiera polska)

Wykonawcy:
SPÓŁDZIELNIA MUZYCZNA CONTEMPORARY ENSEMBLE

W rozmowie:
Zygmunt Krauze i Eres Holz

Koncert prowadzi słuchacza przez różne oblicza XX i XXI wieku: od refleksyjnej filozofii Krauzego, przez medytacyjny minimalizm Szpyrki, po młodzieńcze, ale już przejmujące pieśni Pendereckiego. Pamięć o tragediach historii pojawia się w pieśniach Allende-Blina i w przejmującym utworze Holza. Wieczór zamykają „Maski” Szymanowskiego – muzyka o twarzy i kontr-twarzy, która przypomina, że sztuka to również gra, ironia i lustro świata.

Krauze prowokuje do myślenia – dosłownie i w przenośni. Ten utwór to nie ilustracja, lecz zaproszenie do aktywnego uczestnictwa. Tytuł to manifest: słuchaj i myśl. Muzyka powstaje na granicy ciszy i napięcia, a odbiorca zostaje wciągnięty w proces, w którym sam staje się współtwórcą sensu. Kompozycja młodej polskiej twórczyni Moniki Szpyrki to rodzaj muzycznej medytacji nad czasem i jego spiralną naturą. Tytuł sugeruje proces, w którym forma nieustannie się rozwija, ale nigdy nie osiąga ostatecznego rozwiązania. Dźwięki wiją się, cofają, zapętlają – jak myśli, od których nie sposób uciec.
Dwa wczesne pieśni mistrza Krzysztofa Pendereckiego, jeszcze przed „Trenem” i sławą awangardzisty. „Cisza” (1955) i „Prośba o wyspy szczęśliwe” (1958) to muzyka młodzieńcza, ale już podszyta powagą i melancholią. W tych miniaturach słychać fascynację poezją, która zderza nadzieję z doświadczeniem nieuchronnego przemijania.
„s’brent” i „Dort bajmberg fun weldl” to pieśni, które Allende-Blin ocalił i przetransponował do świata koncertowego. To nie tylko muzyka – to świadectwo pamięci o tragedii i sile kultury. Ich dramatyzm nie potrzebuje patosu – jest nagi i prawdziwy.
Na koniec – mistrz polskiej moderny. „Maski” to ironiczna gra z teatralnością, gestem i konwencją. W nowych barwach zespołu, opracowanych przez Pawła Malinowskiego, dwie części „Szeherezada” i „Tantris” Szymanowskiego błyszczą jak muzyczne kalejdoskopy. To finał koncertu – pełen ekspresji, przewrotności i groteskowego wdzięku.

Współorganizator wydarzenia – Ośrodek Dokumentacji Sztuki Tadeusza Kantora CRICOTEKA w Krakowie.
Dofinansowano ze środków Fundacji Współpracy Polsko-Niemieckiej.

📢 Projekt finansowany przez Unię Europejską w ramach Krajowego Planu Odbudowy
Sfinansowane przez Unię Europejską NextGenerationEU
#KPOdlakultury #KPO

INTERAKCJE #8

23 PAŹDZIERNIKA 2025 || 19:00

Teatr KTO

Repertuar:
Luciano Berio – Naturale,
Luciano Berio – Folk Songs
Hommage a Luciano Berio – kompozycja kolektywna

Wykonawcy:
Anna Zawisza – sopran
SPÓŁDZIELNIA MUZYCZNA CONTEMPORARY ENSEMBLE

Wieczór poświęcony Luciano Berio to spotkanie z jednym z najbardziej niepokornych i jednocześnie najbardziej poetyckich głosów XX wieku. Jego muzyka balansuje między tradycją a eksperymentem, między tym, co zakorzenione w folklorze, a tym, co otwiera się na nowe brzmienia i formy.
W „Naturale” Berio zestawia surowe, pełne ekspresji brzmienie altówki z nagraniami sycylijskich śpiewaków ludowych, tworząc fascynujący dialog – pomiędzy artystą a tradycją, żywą pamięcią a sceniczną kreacją. To muzyka, w której słychać ziemię, zapach morza i echo głosów, które nigdy nie zostały zapisane nutami.
„Folk Songs” to z kolei cykl pieśni – hołd złożony ludowej melodyce różnych kultur. Berio nie cytuje ich naiwnie, lecz przetwarza i aranżuje, nadając im nowe życie. W tej muzyce wybrzmiewają wspólne ludzkie emocje: tęsknota, radość, gniew i czułość.
Na zakończenie wieczoru usłyszymy „Hommage à Luciano Berio”, kompozycję kolektywną, w której Spółdzielnia Muzyczna Contemporary Ensemble podejmuje twórczy dialog z dorobkiem Luciano Berio.

📢 Projekt finansowany przez Unię Europejską w ramach Krajowego Planu Odbudowy
Sfinansowane przez Unię Europejską NextGenerationEU
#KPOdlakultury #KPO

INTERAKCJE #9

4 LISTOPADA 2025 || 19:00

Ośrodek Dokumentacji Sztuki Tadeusza Kantora Cricoteka

Repertuar:
Hans Kraus-Hübner – Liebesfluch – Opernskizze über Georg Trakl
Tekst: Michaela Moritz

Wykonawcy:
Soliści: Anna Zawisza, Katarzyna Guran, Wojciech Kowalski, Alexander H. Heindl
SPÓŁDZIELNIA MUZYCZNA CONTEMPORARY ENSEMBLE

Mroczna liryka, dźwiękowy ekspresjonizm i widmo końca świata. Szkic operowy Hansa Krausa-Hübnera „Liebesfluch opernskizze über Georg Trakl” to spotkanie poezji i muzyki tam, gdzie granice języka rozmywają się w emocjach. Utwór inspirowany życiem i twórczością austriackiego poety Georga Trakla przenosi nas w świat jego wizji: pełnych melancholii, niepokoju i piękna, które rozpada się na naszych oczach.
Twórczość Georga Trakla wielokrotnie była inspiracją w utworach między innymi T. Hosokawy, A. Weberna, czy P. Hindemitha.

Georg Trakl (1887–1914) był jednym z najwybitniejszych poetów ekspresjonizmu austriackiego. Jego poezja – nasycona symboliką rozpadu, ciszy i duchowego napięcia – stała się inspiracją dla wielu artystów XX i XXI wieku. Trakl zmarł tragicznie w Krakowie, 3 listopada 1914 roku, pozostawiając po sobie niewielki, lecz niezwykle intensywny dorobek literacki.

Wydarzenie realizowane we współpracy z festiwalami Trakl-Tat festival i Opera Rara

Współorganizator: Ośrodek Dokumentacji Sztuki Tadeusza Kantora CRICOTEKA w Krakowie

📢 Projekt finansowany przez Unię Europejską w ramach Krajowego Planu Odbudowy
Sfinansowane przez Unię Europejską NextGenerationEU
#KPOdlakultury #KPO

INTERAKCJE #10

2 GRUDNIA 2025 || 19:00

Ośrodek Dokumentacji Sztuki Tadeusza Kantora Cricoteka

Repertuar:
Dominik Strycharski – ReHuman
Piotr Peszat – Digital Environments
Paweł Hendrich – Djentle // Bruthall

Wykonawcy:
Soliści: Wojciech Jeliński – puzon; Łukasz „Dzvon” Cyndzer – gitara elektryczna
SPÓŁDZIELNIA MUZYCZNA CONTEMPORARY ENSEMBLE

W rozmowie:
Paweł Hendrich i Łukasz „Dzvon” Cyndzer

Ostatnie INTERAKCJE w tym roku zamykamy nowymi kompozycjami Piotra Peszta, Dominika Strycharskiego i Pawła Hendricha. Twórcy wychodzą w nich naprzeciw aktualnym zjawiskom związanym z technologią cyfrową oraz rozszerzają stylistyczne granice muzyki współczesnej – gdyby chcieć ją rozumieć jako kontynuację ścieżki akademicko-klasycznej – czerpiąc z gatunków muzyki rozrywkowej.

Utwór ReHuman dla zespołu Spółdzielnia Muzyczna próbuje udzielić nieudanej odpowiedzi na pytanie jaka jest nasza ulubiona muzyka? Czy AI spełnia nasze oczekiwania, czy wprowadza w nasze życie chaos i przewraca wszystko do góry nogami? Czy mamy odpowiedź na coraz większą manipulację naszą percepcją?

W Digital Environments fizyczna obecność osób wykonujących zostaje zderzona z ich cyfrowymi rezonansami i awatarami. Materialność staje się ulotna w zaaranżowanej przy wykorzystaniu cyfrowych narzędzi przestrzeni. Osoby wykonujące oraz publiczność uczestniczą w pewnej sytuacji, której wycinek zamyka się w kilkunastominutowej formie utworu na zespół kameralny i wielokanałową elektronikę.

Djentle // Bruthall to nowatorska kompozycja eksplorująca granice współczesnej muzyki klasycznej i metalu, napisana na pełny skład zespołu Spółdzielnia Muzyczna Contemporary Ensemble z dodatkowym udziałem dwóch solistów: Wojciecha Jelińskiego, wybitnego puzonisty, oraz Łukasza „Dzvona” Cyndzera, znanego gitarzysty z metalowej sceny (m.in. zespoły Acid Drinkers, Truism). Całość brzmienia zespołu i solistów zanurzona jest w wielokanałowej warstwie elektroniki.

Tytuł utworu jest celową grą słów, odnoszącą się do kontrastów stylistycznych oraz dwóch kluczowych gatunków muzycznych: djent i thall – charakterystycznych dla współczesnego metalu pod względem złożoności rytmicznej, ciężkich brzmień i technicznej precyzji. Na drugim poziomie znaczeniowym Djentle // Bruthall nawiązuje do przeciwstawnych idei: „łagodny” (gentle) i „brutalny” (brutal), które wyznaczają podstawowe założenia brzmieniowe i formalne kompozycji.

Utwór składa się z dwóch części w ramach metaformy: głównej kompozycji (zespół, soliści, elektronika) i stricte metalowego utworu promocyjnego – stworzonego jako klip audio-wideo w stylistyce djent i thall. Pod względem muzycznym całość cechuje się ekstremalnymi kontrastami, nieoczywistymi strukturami rytmicznymi oraz zmienną dynamiką i barwą, zanurzonymi w dookólnej warstwie elektroniki.

Djentle // Bruthall to śmiała próba łączenia estetyk, ukazująca dialog między delikatnością a brutalnością, oraz badanie granic możliwości ekspresji współczesnego zespołu i metalowej wirtuozerii.

Współorganizator wydarzenia – Ośrodek Dokumentacji Sztuki Tadeusza Kantora CRICOTEKA w Krakowie

📢 Projekt finansowany przez Unię Europejską w ramach Krajowego Planu Odbudowy
Sfinansowane przez Unię Europejską NextGenerationEU
#KPOdlakultury #KPO

Cykl koncertów Spółdzielnia Muzyczna: Interakcje realizowany jest w ramach zadania “Post scriptum – cykl moderowanych koncertów XX i XXI wieku”. Dofinansowano ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego pochodzących z Funduszu Promocji Kultury – państwowego funduszu celowego, w ramach programu „Muzyka”, realizowanego przez Narodowy Instytut Muzyki i Tańca.

MKiDN | NIMiT

Projekt współfinansowany ze środków Miasta Krakowa, Funduszu Popierania Twórczości – Stowarzyszenia Autorów ZAiKS.

Archiwum wydarzeń 2024:

INTERAKCJE
we współpracy z festiwalem OPERA RARA:

CRICOTEKA – 6 lutego 2024 r.

Repertuar:
Fausto Romitelli – An Index of Metals (2003)

W dyskusji:
Piotr Peszat , Anna Zawisza, Jakub Gucik i Paweł Szczepanik

INTERAKCJE

Teatr KTO – 16 maja 2024 r.

Repertuar:
Georges Aperghis – Trio (1996) for clarinet, cello and piano
Alex Mincek – Trace (2023) for ensemble
Sarah Nemtsov – NUN (2019) for ensemble with electronics

W dyskusji:
Jerzy Kornowicz i Weronika Bielecka

INTERAKCJE

MOCAK Museum of Contemporary Art in Krakow – 22 czerwca 2024 r.

Repertuar:
Reinhold Friedl – Random Dilettants

W dyskusji:
Krzysztof Pietraszewski i Reinhold Friedl

INTERAKCJE

CRICOTEKA – 5 września 2024 r., Finał PLAYGROUND

Repertuar:
Rafał Ryterski – Birdsongs (2023) na zespół i elektronikę
Ilona Perger – nowy utwór (2024)
Ian Mikyska – nowy utwór (2024)
Lautaro Figueroa Balcarce – nowy utwór (2024)

W dyskusji:
Rafał Ryterski, Ilona Perger, Ian Mikyska, Lautaro Figueroa Balcarce

INTERAKCJE

Sukiennice – Muzeum Narodowe w Krakowie – 24.11.2024 r., godz. 19:00

Repertuar:
Mark Andre – asche (2004)
Henryk Mikołaj Górecki – Koncert (1957) na pięć instrumentów i kwartet smyczkowy
Krzysztof Penderecki – Sextet (2000) na klarnet, waltornię, fortepian i trio smyczkowe

W dyskusji:
Dorota Szwarcman i Daniel Cichy

INTERAKCJE

10 LAT SPÓŁDZIELNI MUZYCZNEJ CONTEMPORARY ENSEMBLE

TEATR KTO, 7 GRUDNIA 2024 r.

Repertuar:
Viacheslav Kyrylovv – Nowy utwór (2024)
Wojciech Błażejczyk – Nowy utwór (2024)
Artur Zagajewski – Four songs to words by Chava Rosenfarb (2024)

W dyskusji:
Viacheslav Kyrylovv i Wojciech Błażejczyk

„Dofinansowano ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego pochodzących z Funduszu Promocji Kultury – państwowego funduszu celowego, w ramach programu „Muzyka”, realizowanego przez Narodowy Instytut Muzyki i Tańca”
Spółfinansowano ze środków Miasta Krakowa